Ludy Uralu – Nomadiska folk och renuppfödare

Ludy Uralu. Nomadiska folk och renuppfödare.

Det mest oåtkomliga, de nordliga regionerna i Ural är bebodda av nomadiska folk – främst Korni och Nenets, hantera renavel. På sommaren vandrar de i Ural betesmarker, och för vintern återvänder de till Asien genom bergen. De bor i stora tält med en öppning högst upp. Det finns en spis i mitten, och runt omkring är renskinn. Vanligtvis finns det ca. 20 människor. Ett populärt transportmedel är en rensläde. Du kan flytta dem båda på snö, och på gräset. Invånarnas vardagsliv i norra Uralregionerna har knappast förändrats på flera år.

Ural jest znany jako region wielonarodowy z bogatą kulturą opartą na starożytnych tradycjach. Mieszkają tu nie tylko Rosjanie (som började aktivt befolka Ural från 1600-talet), men också baskirerna, Tatarer, Kom igen, Mansi, Nieniec, Stor, Du är vaken, Mordowian och andra.

Utseendet på en man i Ural

Den första mannen dök upp i Ural runt 100 för tusen år sedan. Możliwe, att det hände tidigare, ale dotychczas nie ma żadnych znalezisk związanych z wcześniejszym okresem do dyspozycji naukowców. Najstarsze paleolityczne stanowisko prymitywnego człowieka odkryto w rejonie jeziora Karabalykty, nära byn Tashbulatovo, rejon Abzelilovsky w Republice Baszkirii .

Archeolodzy O.N. Bader i V.A. Oborin – kända Uralforskare – de bråkar, że zwykli neandertalczycy byli Wielkimi Prauralianami. Hittades, że ludzie przenieśli się na to terytorium z Azji Środkowej. Na przykład w Uzbekistanie znaleziono cały szkielet neandertalczyka, którego długość życia przypada na pierwszy rozwój Uralu. Antropolodzy odtworzyli wygląd neandertalczyka, som antogs som Uralian framträdande under bosättningen av detta territorium.

Neandertalczyk. Rekonstruktion av M.M. Gerasimova

Starożytni ludzie nie byli w stanie przetrwać samotnie. Na każdym kroku byli w niebezpieczeństwie, a kapryśny charakter Uralu od czasu do czasu dawał wyraz swemu upartemu usposobieniu. Tylko wzajemna pomoc i wzajemna troska pomogły przetrwać prymitywnemu człowiekowi. Główną działalnością plemion było poszukiwanie pożywienia, så absolut alla var inblandade, w tym dzieci. Polowanie, fiske, insamling är de viktigaste sätten att få mat.

Framgångsrik jakt betydde mycket för hela stammen, więc ludzie starali się uspokoić naturę skomplikowanymi rytuałami. Ceremonie odbywały się przed wizerunkiem niektórych zwierząt. Świadczą o tym zachowane malowidła naskalne, inklusive ett unikt monument – jaskinia Kapova (Shulgan-Tash) , położona nad brzegiem rzeki Belaya (Agidel) w regionie Burzyan w Baszkirii.

Inuti ser grottan ut som ett fantastiskt palats med stora hallar, które są połączone szerokimi korytarzami. Całkowita długość pierwszego piętra wynosi 290 m. Andra våningen ligger 20 m ovanför den första och sträcker sig till 500 m długości. Korytarze prowadzą do górskiego jeziora.

Det är på andra våningens väggar som unika ritningar av en primitiv man har bevarats, stworzone przy pomocy ochry. Przedstawia postacie mamutów, koni i nosorożców. Zdjęcia wskazują, att konstnären såg all denna fauna i omedelbar närhet.

Kapova grottritningar (Shulgan-Tash) uppstod ca. 12-14 för tusen år sedan. Liknande bilder finns i Spanien och Frankrike.

Urbefolkningen

Voguls (Mansi)

Den ursprungliga Uralianen – Vem är han? Na przykład Baszkirowie, Tatarzy i Mari mieszkają w tym regionie zaledwie od kilku stuleci. Jednak jeszcze przed przybyciem tych ludów ziemia ta była zamieszkana. Jednym z rdzennych ludów byli Mansi, których przed rewolucją nazywano Vogulami. Na mapie Uralu, a teraz można znaleźć rzeki i osady zwane „Vogulka”. Pochodzą z kultury archeologicznej Judinsky, nazwanej na cześć osady Judinsky. Zabytki kultury Judin z X-XIII wieku znane są w lesie Trans-Ural wzdłuż rzek Tura, Tavda, Lozva i ich dopływów. W części północnej kultura Chanty oddziaływała na ludność, och i södra delen – på de sibiriska tatarerna.

Mansi należą do ludzi z grupy językowej ugrofińskiej. Ich dialekt jest spokrewniony z Chanty (Ostyaks) i Węgrami. W starożytności lud ten zamieszkiwał terytorium na północ od rzeki Yaik (Ural) , ale później został wyparty przez wojownicze plemiona koczownicze. Vogulov wspomniał nawet o Nestorze w swojej „Opowieści o minionych latach”, där de kallar dem "Ugra".

Vogulowie aktywnie stawiali opór rosyjskiej ekspansji. Miejsca czynnego oporu zostały stłumione w XVII wieku. Wraz z tym nastąpiła chrystianizacja Vogulów. Pierwszy chrzest odbył się w 1714 r., Andra v 1732 r., Och senare 1751 r.

Efter erövringen av urfolks urbefolkning var Mansi skyldiga att betala skatt – förbjuden – zgodnie z Gabinetem Jego Cesarskiej Mości. Jednego yasaka musieli zapłacić dwóm lisom, för vilka de fick använda jordbruksmark och hö, a także lasów. Byli zwolnieni z poboru do 1874 år. Från 1835 r. De var tvungna att betala omröstningsskatten, och fyll sedan de jordiska.

Vogulowie podzielili się na plemiona koczownicze i osiadłe. Ci pierwsi mieli latem plagi kanoniczne, a zimę spędzali w chatach lub w jurtach z wyposażonym tam paleniskiem. Osadnicy budowali prostokątne chaty z bali z ziemną podłogą i płaskim dachem pokrytym posiekanymi kłodami i korą brzozową.

Głównym zajęciem Mansów było polowanie. Żyli głównie z tego, co zdobywano za pomocą łuków i strzał. Najbardziej pożądaną zdobyczą był łoś, Läder, z której uszyto narodowe ubrania. Vogulowie próbowali swoich sił w hodowli bydła, ale praktycznie nie znali uprawy roli. Kiedy właściciele fabryk stali się nowymi właścicielami Uralu, ursprungsbefolkningen var tvungen att ägna sig åt utvinning och förbränning av kol.

En jakthund spelade en viktig roll i varje woguls liv, utan vilken, som utan en yxa, żaden człowiek nie wychodziłby z domu. Przymusowe nawrócenie na chrześcijaństwo nie zmusiło tego ludu do porzucenia starożytnych pogańskich rytuałów. Bożki ustawiano w ustronnych miejscach, uppoffringar gjordes fortfarande för dem.

Mansi är ett litet folk, vilket ingår 5 isolerade grupper beroende på deras miljö: Verkhoturskaya (Lozvinskaya), Cherdynskaya ( Visherskaya ), Kungurskaya (Chusovskaya), Krasnoufimskaya (Klenovsko-Bisertskaya), Bindande.

Wraz z przybyciem Rosjan Vogulowie w dużej mierze przyjęli swoje zwyczaje i zwyczaje. Zaczęły się tworzyć małżeństwa mieszane. Wspólne zamieszkanie na wsiach z Rosjanami nie przeszkodziło Vogulom w zachowaniu dawnych zajęć, som jakt.

Dziś Mansi pozostaje coraz mniej. Jednocześnie, enligt gamla traditioner, żyje tylko kilkadziesiąt osób. Młodzi ludzie szukają lepszego życia i nawet nie znają języka. W poszukiwaniu zarobków młody Mansi stara się wyjechać do dystryktu Chanty-Mansyjsk, för att få en utbildning och tjäna pengar.

Kom igen (zyryaner)

Ten lud mieszkał w strefie tajgi na północnym Uralu. Pochodzi z kultury archeologicznej w Vymsku. Należą do grupy językowej ugrofińskiej. Głównym zajęciem było polowanie na zwierzęta futerkowe i rybołówstwo, zajmowali się także rolnictwem i hodowlą bydła. Po raz pierwszy Zyryan pojawia się w zwoju datowanym na XI wiek. Począwszy od XIII wieku plemiona były zobowiązane do płacenia Nowogrodowi Jasak. W 1478 roku terytorium Komi stało się częścią Rosji. Stolica Republiki Komi – Syktyvkar – grundades i 1586 år som Ust-Sysolska.

Komi-Perm

Permski Komi, żyjący na terytorium Permu , pojawił się pod koniec pierwszego tysiąclecia. Przodkowie permskiego Komi wywodzili się z kultury archeologicznej Rodanov (skapad på grundval av Lomovatov-kulturen), ​​która została tak nazwana od osady Rodanov w regionie Górnej Kamy. Wzdłuż rzeki Kamy i jej dopływów znanych jest ponad 300 zabytków kultury Rodanowa z IX-XV wieku. Według historyków ich liczba wynosiła co najmniej 4,5 tusen. människor. Terytorium zamieszkane przez ludność zbiegło się z granicami Permu Wielkiego. Komi-permowie należą do grupy językowej ugrofińskiej.

Avräkningar (sediment och sediment) de stod vid flodernas stränder, mieszkały w drewnianych domach. Zajmowali się uprawą roli. Od XII wieku Nowogrodzie wkroczyli na to terytorium, zajmując się wymianą i handlem futrami. W XV wieku permowie utworzyli własne księstwo, som snart var knuten till Moskva.

Det finns två olika grupper av företag – Yazvinskaya (powstała w wyniku przesiedlenia z Kolvy w XII-XIII wieku ) i Verkhnekamsk – Zyuzdinskaya.

W trakcie kolonizacji rosyjskiej permskie Komi przeniosły się na bardziej zwarte terytorium wzdłuż rzek Kos i Inva wraz z ich dopływami. Tu i teraz zachowany jest główny rdzeń tego ludu.

Komi-Yazvins

Mała rdzenna ludność z terytorium Perm. Mieszkają w swojej historycznej ojczyźnie w górnej Yazva (Krasnovishersky-distriktet i Perm-regionen). Nadal mówią specjalnym dialektem języka Komi. Komi-Yazva to potomkowie społeczności etnicznej Komi, som under den pre-ryska perioden av Urals historia ockuperade Vishers mötesplats, Flaska, Yazva, Glukha Vilva och Borova.

Baszkirowie

Baszkirowie są wymieniani w kronikach począwszy od X wieku. Przodkowie Baszkirów powstali na stepach regionu Morza Aralskiego i sąsiednich regionach Azji Środkowej, a następnie wyemigrowali na stepy i stepy leśne Południowego Uralu. Formacja współczesnego ludu Baszkirskiego (med deras namn "Badzhgard", "Tillsammans") började i Ural under IX-X århundradena, kiedy osiedlili się na obu zboczach Uralu : wzdłuż rzek Belaya , Ai , Yuryuzan, Ufa , Dema, Sakmara, Big Ik . , Menzel, Ural, Uy, Miass . Zajmowali się hodowlą bydła koczowniczego, fiske, jakt, pszczelarstwem. Południowi Baszkirowie wędrowali, de bodde i yurter, jedli mięso i mleko. Północni Baszkirowie zajmowali się pasterstwem i polowaniem.

W X wieku zostali przyłączeni do Wołgi i Bułgarii iw tym samym okresie przeniknął tam islam. W 1229 roku Baszkiria została zaatakowana przez Tatarów mongolskich. W 1236 roku teren ten przeszedł w dziedzictwo brata Chana Batego. Kiedy Złota Horda rozpadła się, en del av Bashkiria gick till Nogai Horde, en annan till Kazan Khanate, a trzecia do Chanatu Syberyjskiego. W XI-XV wieku do Baszkirów dołączyły nowe masy ludności mówiącej po turecku. W 1557 roku Baszkiria stała się częścią Rosji. Baszkirowie byli najliczniejszymi nierosyjskimi ludami Uralu.

På 1600-talet började ryssarna aktivt komma till Bashkiria, bland dem fanns bönder, rzemieślnicy i kupcy. Baszkirowie zaczęli prowadzić siedzący tryb życia. Aneksja ziem baszkirskich do Rosji spowodowała powtarzające się powstania rdzennej ludności. I år 1704-11, 1735-37, 1738-39, 1740 na Uralu wybuchły wielkie zamieszki Baszkirów. Baszkirowie zaatakowali wsie i osady, spalili domy i zniszczyli fabryki. Ośrodki oporu były każdorazowo brutalnie tłumione przez wojska carskie. Baszkirowie brali czynny udział w powstaniu Pugaczowa (1773-1775). W tym okresie stał się sławny bohater narodowy Baszkirii, Salavat Yulaev . Za karę dla Kozaków Yaik, som deltog i upploppen, Yaikfloden fick namnet Urals.

Utvecklingen av dessa platser accelererade avsevärt med utseendet på järnvägslinjen Samara-Zlatoust, som byggdes under åren 1885-1890 i przebiegała przez centralne regiony Rosji. Ważnym momentem w historii Baszkirii było otwarcie pierwszego odwiertu naftowego, dzięki któremu republika stała się jednym z największych regionów naftowych w Rosji. Potężny potencjał gospodarczy Baszkirii otrzymała w 1941 r., När flyttade hit från västra Ryssland över 90 dużych przedsiębiorstw. Stolicą Baszkirii jest miasto Ufa .

Stor (Cheremis)

Stor (Stor) lub Cheremis to lud ugrofiński. Osiedlił się w Baszkirii, Tatarstanie, Udmurcji. W regionie Swierdłowsku znajdują się wioski maryjskie . Jako społeczność etniczna powstała w drugiej połowie I tysiąclecia naszej ery. Dużą rolę w etnogenezie tego ludu odegrały sąsiednie plemiona Udmurtów i Mordowian. Po pokonaniu Wołgi Bułgarii przez Tatarów mongolskich, Mari började röra sig nordost, driver uturvorna tillbaka i vattnet i Vyatka-floden.

Po raz pierwszy zostały wymienione w VI wieku przez gotyckiego historyka Jordana pod nazwą „oremiscano”. Tatarzy nazywali ten lud „Czeremysem”, co oznaczało „przeszkodę”. Przed rozpoczęciem rewolucji w 1917 Mari år kallades vanligtvis cheremis eller cheremis, men då blev detta ord stötande och borttaget från användning.

Udmurts

Powstanie starożytnych Udmurtów nastąpiło w wyniku mieszania się ludów fińsko-permskich i ugrickich w IX wieku naszej ery. Przodkowie Udmurtów utworzyli się w dopływie rzek Wołgi i Kamy. Tworzyli dwie duże grupy: söder (bor på den högra stranden av Kama-flodens nedre del och Vyatka-bifloden – Dalen och Kilmezi) och norr (uppstod till följd av vidarebosättning till Wiatka, Czeptsy och Górna Kama efter den mongolska tatariska invasionen på 1200-talet). Głównym miastem Udmurtów był podobno Idnakar – befäst hantverkscenter, kommersiella och administrativa.

Förfäderna till norra Udmurts var representanter för czepeta-kulturen från 9-15-talet, och södra Udmurts – kultur Chumoitlinsky i Kochergin. Według historyków do XVI wieku liczba Udmurtów nie przekraczała 3,5-4 tusen. människor.

Nagaybaki

W dystrykcie Nagaybak w obwodzie czelabińskim mieszkają potomkowie ochrzczonych Tatarów-Kozaków, som fick namnet Nagaybaks. De anses vara ättlingar till Nogai-tatarerna, som efter erövringen av Kazan Khanate av Ivan IV inte lämnade Volga-mellersta regionen. W prowincji Nagaybaks w Orenburgu istniały trzy grupy, men för närvarande behåller bara två grupper sin identitet. Det är mest antal i Nagaybaksky-distriktet i Chelyabinsk-regionen (handla om 10 tusen människor). Nagaybaki har status som en liten inhemsk befolkning.

Samtida nagajaki kommer ihåg sina förfäder, którzy jako pierwsi wjechali do Paryża podczas II wojny światowej. W tym celu otrzymali ziemię, som de grundade på, bland andra, wieś Paryż. Również na ziemiach Nagajbaków w tej części regionu Czelabińska występują inne europejskie toponimy: Kassel, Ostrolenka, Fershampenoise, Trebia i inne. Nazwy te pojawiły się na sugestię generalnego gubernatora Orenburga.

Tatarer

Tatarer är den näst största befolkningen i Ural (efter ryssarna). De flesta tatarer bor i Bashkiria (handla om 1 miljon). Det finns många helt tatariska byar i Ural. På 1700-talet observerades betydande vandringar av tatarer från Volga till Ural.

Agafurov – tidigare en av de mest kända köpmännen i Ural bland tatarer

Ural-folkens kultur

Kultura ludów Uralu jest dość wyjątkowa i charakterystyczna. Do czasu scedowania Uralu na Rosję wiele miejscowych ludów nie miało własnego języka pisanego. Niemniej jednak z biegiem czasu te same narody znały nie tylko swój własny język, men också ryska språket.

Uralfolks fantastiska legender är fulla av ljusa, tajemniczych historii. Z reguły akcja kojarzy się z jaskiniami i górami, olika skatter.

Nie sposób nie wspomnieć o niezrównanych umiejętnościach i wyobraźni rzemieślników ludowych. Rzemiosła wykonane z minerałów Uralu są szeroko znane. De kan ses på ledande museer i Ryssland.

Region słynie z rzeźb w drewnie i kościach. Drewniane dachy tradycyjnych domów, läggs utan användning av naglar, zdobione są rzeźbionymi „łyżwami” lub „kurami”. Wśród Komi zwyczajem jest ustawianie drewnianych figurek ptaków na oddzielnych słupach w pobliżu domu. Istnieje coś takiego jak „permski styl zwierzęcy”. Jakie są starożytne figurki mitycznych stworzeń, gjutet i brons, hittades under utgrävningar?

Słynny jest również casting do Kasli. To kreacje żeliwne, zadziwiające w swoim wyrafinowaniu. Rzemieślnicy stworzyli piękne kandelabry, statyetter, rzeźby i biżuterię. Ten kierunek zdobył uznanie na rynku europejskim.

Mocną tradycją jest chęć posiadania rodziny i miłość do dzieci. Na przykład Baszkirowie, som andra folk i Ural, de respekterar sina äldste, därför är de viktigaste medlemmarna i familjen morföräldrarna. Ättlingar känner till namnen på förfäderna i sju generationer av hjärtat.