Ludy Uralu – Nomadiske folk og rensdyravlere

Ludy Uralu. Nomadiske folk og rensdyravlere.

Den mest utilgængelige, de nordlige regioner i Ural er beboet af nomadiske folk – hovedsagelig Korni og Nenets, beskæftiger sig med rensdyrsavl. Om sommeren vandrer de i Ural-græsgange, og om vinteren vender de tilbage til Asien gennem bjergene. De bor i store telte med en åbning øverst. Der er en komfur i midten, og rundt omkring er rensdyrskind. Normalt er der ca. 20 mennesker. Et populært transportmiddel er en renseslæde. Du kan flytte dem begge på sne, og på græsset. Hverdagen for indbyggerne i de nordlige regioner i Ural har næppe ændret sig i årevis.

Ural jest znany jako region wielonarodowy z bogatą kulturą opartą na starożytnych tradycjach. Mieszkają tu nie tylko Rosjanie (der begyndte at aktivt befolke Ural fra det 17. århundrede), men også Bashkirs, Tatarer, Kom nu, Mansi, Nieniec, Stor, Du er vågen, Mordowian og andre.

Udseendet af en mand i Ural

Den første mand dukkede op i Ural omkring 100 for tusind år siden. Możliwe, at det skete før, ale dotychczas nie ma żadnych znalezisk związanych z wcześniejszym okresem do dyspozycji naukowców. Najstarsze paleolityczne stanowisko prymitywnego człowieka odkryto w rejonie jeziora Karabalykty, nær landsbyen Tashbulatovo, rejon Abzelilovsky w Republice Baszkirii .

Archeolodzy O.N. Bader i V.A. Oborin – berømte forskere i Ural – argumenterer de, że zwykli neandertalczycy byli Wielkimi Prauralianami. Fundet, że ludzie przenieśli się na to terytorium z Azji Środkowej. Na przykład w Uzbekistanie znaleziono cały szkielet neandertalczyka, którego długość życia przypada na pierwszy rozwój Uralu. Antropolodzy odtworzyli wygląd neandertalczyka, som blev vedtaget som uraliernes udseende i perioden med bosættelsen af ​​dette område.

Neandertalczyk. Rekonstruktion af M.M. Gerasimova

Starożytni ludzie nie byli w stanie przetrwać samotnie. Na każdym kroku byli w niebezpieczeństwie, a kapryśny charakter Uralu od czasu do czasu dawał wyraz swemu upartemu usposobieniu. Tylko wzajemna pomoc i wzajemna troska pomogły przetrwać prymitywnemu człowiekowi. Główną działalnością plemion było poszukiwanie pożywienia, så absolut alle var involveret, w tym dzieci. Polowanie, fiskeri, samling er de vigtigste måder at få mad på.

Vellykket jagt betød meget for hele stammen, więc ludzie starali się uspokoić naturę skomplikowanymi rytuałami. Ceremonie odbywały się przed wizerunkiem niektórych zwierząt. Świadczą o tym zachowane malowidła naskalne, inklusive et unikt monument – jaskinia Kapova (Shulgan-Tash) , położona nad brzegiem rzeki Belaya (Agidel) w regionie Burzyan w Baszkirii.

Inde ser hulen ud som et fantastisk palads med store haller, które są połączone szerokimi korytarzami. Całkowita długość pierwszego piętra wynosi 290 m. Anden sal er placeret 20 m over den første og strækker sig til 500 m długości. Korytarze prowadzą do górskiego jeziora.

Det er på væggene på anden sal, at der er bevaret unikke tegninger af en primitiv mand, stworzone przy pomocy ochry. Przedstawia postacie mamutów, koni i nosorożców. Zdjęcia wskazują, at kunstneren så al denne fauna i umiddelbar nærhed.

Kapova huletegninger (Shulgan-Tash) opstod ca. 12-14 for tusind år siden. Lignende billeder er i Spanien og Frankrig.

Indfødte i Ural

Voguls (Mansi)

Den originale Uralian – Hvem er han? Na przykład Baszkirowie, Tatarzy i Mari mieszkają w tym regionie zaledwie od kilku stuleci. Jednak jeszcze przed przybyciem tych ludów ziemia ta była zamieszkana. Jednym z rdzennych ludów byli Mansi, których przed rewolucją nazywano Vogulami. Na mapie Uralu, a teraz można znaleźć rzeki i osady zwane „Vogulka”. Pochodzą z kultury archeologicznej Judinsky, nazwanej na cześć osady Judinsky. Zabytki kultury Judin z X-XIII wieku znane są w lesie Trans-Ural wzdłuż rzek Tura, Tavda, Lozva i ich dopływów. W części północnej kultura Chanty oddziaływała na ludność, og i den sydlige del – om de sibiriske tatarer.

Mansi należą do ludzi z grupy językowej ugrofińskiej. Ich dialekt jest spokrewniony z Chanty (Ostyaks) i Węgrami. W starożytności lud ten zamieszkiwał terytorium na północ od rzeki Yaik (Ural) , ale później został wyparty przez wojownicze plemiona koczownicze. Vogulov wspomniał nawet o Nestorze w swojej „Opowieści o minionych latach”, hvor de kalder dem "Ugra".

Vogulowie aktywnie stawiali opór rosyjskiej ekspansji. Miejsca czynnego oporu zostały stłumione w XVII wieku. Wraz z tym nastąpiła chrystianizacja Vogulów. Pierwszy chrzest odbył się w 1714 r., Anden v 1732 r., Og senere i 1751 r.

Efter erobringen af ​​det oprindelige folk i Ural var Mansi forpligtet til at betale skat – forbudt – zgodnie z Gabinetem Jego Cesarskiej Mości. Jednego yasaka musieli zapłacić dwóm lisom, som de fik lov til at bruge landbrugsjord og hø til, a także lasów. Byli zwolnieni z poboru do 1874 år. Fra 1835 r. De måtte betale afstemningsskatten, og fyld derefter de jordiske.

Vogulowie podzielili się na plemiona koczownicze i osiadłe. Ci pierwsi mieli latem plagi kanoniczne, a zimę spędzali w chatach lub w jurtach z wyposażonym tam paleniskiem. Osadnicy budowali prostokątne chaty z bali z ziemną podłogą i płaskim dachem pokrytym posiekanymi kłodami i korą brzozową.

Głównym zajęciem Mansów było polowanie. Żyli głównie z tego, co zdobywano za pomocą łuków i strzał. Najbardziej pożądaną zdobyczą był łoś, Læder, z której uszyto narodowe ubrania. Vogulowie próbowali swoich sił w hodowli bydła, ale praktycznie nie znali uprawy roli. Kiedy właściciele fabryk stali się nowymi właścicielami Uralu, oprindelige folk måtte engagere sig i udvinding og forbrænding af kul.

En jagthund spillede en vigtig rolle i hver woguls liv, uden hvilken, som uden økse, żaden człowiek nie wychodziłby z domu. Przymusowe nawrócenie na chrześcijaństwo nie zmusiło tego ludu do porzucenia starożytnych pogańskich rytuałów. Bożki ustawiano w ustronnych miejscach, der blev stadig ofret til dem.

Mansi er et lille folk, Som indeholder 5 isolerede grupper afhængigt af deres miljø: Verkhoturskaya (Lozvinskaya), Cherdynskaya ( Visherskaya ), Kungurskaya (Chusovskaya), Krasnoufimskaya (Klenovsko-Bisertskaya), Bindende.

Wraz z przybyciem Rosjan Vogulowie w dużej mierze przyjęli swoje zwyczaje i zwyczaje. Zaczęły się tworzyć małżeństwa mieszane. Wspólne zamieszkanie na wsiach z Rosjanami nie przeszkodziło Vogulom w zachowaniu dawnych zajęć, såsom jagt.

Dziś Mansi pozostaje coraz mniej. Jednocześnie, ifølge gamle traditioner, żyje tylko kilkadziesiąt osób. Młodzi ludzie szukają lepszego życia i nawet nie znają języka. W poszukiwaniu zarobków młody Mansi stara się wyjechać do dystryktu Chanty-Mansyjsk, at få en uddannelse og tjene penge.

Kom nu (zyryans)

Ten lud mieszkał w strefie tajgi na północnym Uralu. Pochodzi z kultury archeologicznej w Vymsku. Należą do grupy językowej ugrofińskiej. Głównym zajęciem było polowanie na zwierzęta futerkowe i rybołówstwo, zajmowali się także rolnictwem i hodowlą bydła. Po raz pierwszy Zyryan pojawia się w zwoju datowanym na XI wiek. Począwszy od XIII wieku plemiona były zobowiązane do płacenia Nowogrodowi Jasak. W 1478 roku terytorium Komi stało się częścią Rosji. Stolica Republiki Komi – Syktyvkar – blev grundlagt i 1586 år som Ust-Sysolska.

Komi-Perm

Permski Komi, żyjący na terytorium Permu , pojawił się pod koniec pierwszego tysiąclecia. Przodkowie permskiego Komi wywodzili się z kultury archeologicznej Rodanov (skabt på basis af Lomovatov-kulturen), ​​która została tak nazwana od osady Rodanov w regionie Górnej Kamy. Wzdłuż rzeki Kamy i jej dopływów znanych jest ponad 300 zabytków kultury Rodanowa z IX-XV wieku. Według historyków ich liczba wynosiła co najmniej 4,5 tusind. mennesker. Terytorium zamieszkane przez ludność zbiegło się z granicami Permu Wielkiego. Komi-permowie należą do grupy językowej ugrofińskiej.

Forlig (sedimenter og sedimenter) de stod ved bredden af ​​floderne, mieszkały w drewnianych domach. Zajmowali się uprawą roli. Od XII wieku Nowogrodzie wkroczyli na to terytorium, zajmując się wymianą i handlem futrami. W XV wieku permowie utworzyli własne księstwo, som snart blev knyttet til Moskva.

Der er to forskellige grupper af virksomheder – Yazvinskaya (powstała w wyniku przesiedlenia z Kolvy w XII-XIII wieku ) i Verkhnekamsk – Zyuzdinskaya.

W trakcie kolonizacji rosyjskiej permskie Komi przeniosły się na bardziej zwarte terytorium wzdłuż rzek Kos i Inva wraz z ich dopływami. Tu i teraz zachowany jest główny rdzeń tego ludu.

Komi-Yazvins

Mała rdzenna ludność z terytorium Perm. Mieszkają w swojej historycznej ojczyźnie w górnej Yazva (Krasnovishersky-distriktet i Perm-regionen). Nadal mówią specjalnym dialektem języka Komi. Komi-Yazva to potomkowie społeczności etnicznej Komi, som i den før-russiske periode i Ural-historien besatte Vishers mødested, Kolbe, Yazva, Glukha Vilva og Borova.

Baszkirowie

Baszkirowie są wymieniani w kronikach począwszy od X wieku. Przodkowie Baszkirów powstali na stepach regionu Morza Aralskiego i sąsiednich regionach Azji Środkowej, a następnie wyemigrowali na stepy i stepy leśne Południowego Uralu. Formacja współczesnego ludu Baszkirskiego (med deres navne "Badzhgard", "Sammen") begyndte i Ural i IX-X århundreder, kiedy osiedlili się na obu zboczach Uralu : wzdłuż rzek Belaya , Ai , Yuryuzan, Ufa , Dema, Sakmara, Big Ik . , Menzel, Ural, Uy, Miass . Zajmowali się hodowlą bydła koczowniczego, fiskeri, jagt, pszczelarstwem. Południowi Baszkirowie wędrowali, de boede i yurts, jedli mięso i mleko. Północni Baszkirowie zajmowali się pasterstwem i polowaniem.

W X wieku zostali przyłączeni do Wołgi i Bułgarii iw tym samym okresie przeniknął tam islam. W 1229 roku Baszkiria została zaatakowana przez Tatarów mongolskich. W 1236 roku teren ten przeszedł w dziedzictwo brata Chana Batego. Kiedy Złota Horda rozpadła się, en del af Bashkiria gik til Nogai Horde, en anden til Kazan Khanate, a trzecia do Chanatu Syberyjskiego. W XI-XV wieku do Baszkirów dołączyły nowe masy ludności mówiącej po turecku. W 1557 roku Baszkiria stała się częścią Rosji. Baszkirowie byli najliczniejszymi nierosyjskimi ludami Uralu.

I det 17. århundrede begyndte russerne at komme aktivt til Bashkiria, blandt dem var bønder, rzemieślnicy i kupcy. Baszkirowie zaczęli prowadzić siedzący tryb życia. Aneksja ziem baszkirskich do Rosji spowodowała powtarzające się powstania rdzennej ludności. I år 1704-11, 1735-37, 1738-39, 1740 na Uralu wybuchły wielkie zamieszki Baszkirów. Baszkirowie zaatakowali wsie i osady, spalili domy i zniszczyli fabryki. Ośrodki oporu były każdorazowo brutalnie tłumione przez wojska carskie. Baszkirowie brali czynny udział w powstaniu Pugaczowa (1773-1775). W tym okresie stał się sławny bohater narodowy Baszkirii, Salavat Yulaev . Za karę dla Kozaków Yaik, der deltog i optøjerne, Yaik-floden blev kaldt Urals.

Udviklingen af ​​disse steder accelererede markant med udseendet af Samara-Zlatoust jernbanelinjen, som blev bygget i årene 1885-1890 i przebiegała przez centralne regiony Rosji. Ważnym momentem w historii Baszkirii było otwarcie pierwszego odwiertu naftowego, dzięki któremu republika stała się jednym z największych regionów naftowych w Rosji. Potężny potencjał gospodarczy Baszkirii otrzymała w 1941 r., Når flyttet her fra det vestlige Rusland over 90 dużych przedsiębiorstw. Stolicą Baszkirii jest miasto Ufa .

Stor (Cheremis)

Stor (Stor) lub Cheremis to lud ugrofiński. Osiedlił się w Baszkirii, Tatarstanie, Udmurcji. W regionie Swierdłowsku znajdują się wioski maryjskie . Jako społeczność etniczna powstała w drugiej połowie I tysiąclecia naszej ery. Dużą rolę w etnogenezie tego ludu odegrały sąsiednie plemiona Udmurtów i Mordowian. Po pokonaniu Wołgi Bułgarii przez Tatarów mongolskich, Mari begyndte at bevæge sig nordøst, skubber Udmurts tilbage i Vyatka-flodens vandløb.

Po raz pierwszy zostały wymienione w VI wieku przez gotyckiego historyka Jordana pod nazwą „oremiscano”. Tatarzy nazywali ten lud „Czeremysem”, co oznaczało „przeszkodę”. Przed rozpoczęciem rewolucji w 1917 Mari år blev normalt kaldt cheremis eller cheremis, men så blev dette ord fundet stødende og fjernet fra brug.

Udmurts

Powstanie starożytnych Udmurtów nastąpiło w wyniku mieszania się ludów fińsko-permskich i ugrickich w IX wieku naszej ery. Przodkowie Udmurtów utworzyli się w dopływie rzek Wołgi i Kamy. Tworzyli dwie duże grupy: syd (bor på højre bred af den nedre del af Kama-floden og bifloder til Vyatka – Dalen og Kilmezi) og nord (opstod som et resultat af genbosættelse i Wiatka, Czeptsy og Górna Kama efter den mongolske tatar-invasion i det 13. århundrede). Głównym miastem Udmurtów był podobno Idnakar – befæstet håndværkscenter, kommercielle og administrative.

Forfædrene til de nordlige Udmurts var repræsentanter for czepeta-kulturen i det 9.-15. århundrede, og de sydlige Udmurts – kultur Chumoitlinsky i Kochergin. Według historyków do XVI wieku liczba Udmurtów nie przekraczała 3,5-4 tusind. Mennesker.

Nagaybaki

W dystrykcie Nagaybak w obwodzie czelabińskim mieszkają potomkowie ochrzczonych Tatarów-Kozaków, der fik navnet Nagaybaks. De betragtes som efterkommere af Nogai Tatarer, som efter erobringen af ​​Kazan Khanate af Ivan IV ikke forlod den midterste Volga-region. W prowincji Nagaybaks w Orenburgu istniały trzy grupy, men i øjeblikket beholder kun to grupper deres identitet. Det er mest talrige i Nagaybaksky-distriktet i Chelyabinsk-regionen (om 10 tusind mennesker). Nagaybaki har status som en lille oprindelig befolkning.

Moderne nagajaki husker deres forfædre, którzy jako pierwsi wjechali do Paryża podczas II wojny światowej. W tym celu otrzymali ziemię, som de grundlagde, blandt andre, wieś Paryż. Również na ziemiach Nagajbaków w tej części regionu Czelabińska występują inne europejskie toponimy: Kassel, Ostrolenka, Fershampenoise, Trebia i inne. Nazwy te pojawiły się na sugestię generalnego gubernatora Orenburga.

Tatarer

Tatarer er den næststørste befolkning i Ural (efter russerne). De fleste tatarer bor i Bashkiria (om 1 million). Der er mange helt tatariske landsbyer i Ural. I det 18. århundrede blev der observeret betydelige vandringer af tatarer fra Volga til Ural.

Agafurov – tidligere en af ​​de mest berømte købmænd i Ural blandt tatarer

Ural-folks kultur

Kultura ludów Uralu jest dość wyjątkowa i charakterystyczna. Do czasu scedowania Uralu na Rosję wiele miejscowych ludów nie miało własnego języka pisanego. Niemniej jednak z biegiem czasu te same narody znały nie tylko swój własny język, men også det russiske sprog.

Ural-folkenes fantastiske legender er fulde af lyse, tajemniczych historii. Z reguły akcja kojarzy się z jaskiniami i górami, forskellige skatte.

Nie sposób nie wspomnieć o niezrównanych umiejętnościach i wyobraźni rzemieślników ludowych. Rzemiosła wykonane z minerałów Uralu są szeroko znane. De kan ses på førende museer i Rusland.

Region słynie z rzeźb w drewnie i kościach. Drewniane dachy tradycyjnych domów, lagt uden brug af negle, zdobione są rzeźbionymi „łyżwami” lub „kurami”. Wśród Komi zwyczajem jest ustawianie drewnianych figurek ptaków na oddzielnych słupach w pobliżu domu. Istnieje coś takiego jak „permski styl zwierzęcy”. Jakie są starożytne figurki mitycznych stworzeń, støbt i bronze, fundet under udgravninger?

Słynny jest również casting do Kasli. To kreacje żeliwne, zadziwiające w swoim wyrafinowaniu. Rzemieślnicy stworzyli piękne kandelabry, figurer, rzeźby i biżuterię. Ten kierunek zdobył uznanie na rynku europejskim.

Mocną tradycją jest chęć posiadania rodziny i miłość do dzieci. Na przykład Baszkirowie, ligesom andre folk i Ural, de respekterer deres ældste, derfor er de største familiemedlemmer bedsteforældrene. Efterkommere kender navnene på forfædrene i syv generationer udenad.